Η βαθιά παρακμή του δυτικού πολιτισμού, αλλά από την ανάποδη

Καλή χρονιά σε όλους. Ξεκινάω το νέο έτος με ένα post που θα μπορούσε να τιτλοφορείται "Η ανάρτηση άργησε 3 μήνες".

Στα τέλη Σεπτέμβρη, η υπεύθυνη του μεταπτυχιακού προγράμματος Βιοηθικής της Σχολής Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης, είχε την καλοσύνη να καλέσει κάποια άτομα από το Μαθηματικό στο συνέδριο που διοργάνωσε στα τέλη του Σεπτέμβρη στον Πλακιά στο νότιο Ρέθυμνο. Πέραν από αφορμή για διακοπές (έτσι κυρίως το είδαμε εμείς) σε ένα πολύ ωραίο μέρος με καλοκαιρινό καιρό εκείνη την εποχή, παρακολουθήσαμε κάποιες από τις ομιλίες του συνεδρίου, αλλά και πήραμε μέρος σε κάποιες φιλικές συζητήσεις αμπελοφιλοσοφίας στα μεσοδιαστήματα.

Η πρώτη μου εντύπωση από το συνέδριο, ήταν η επιβεβαίωση της αντιπάθειάς μου προς τις θεωρητικές επιστήμες: οι άνθρωποι αυτοί λένε υπερβολικά πολλά, εννοώντας υπερβολικά λίγα. Από εκεί και έπειτα οι πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις έγιναν εκτός συνεδρίου. Σε μια από αυτές και ενώ είχαμε βγει σε μια παραλιακή ταβέρνα για βραδινό, στο τραπέζι μας κάθονταν μια συμβασιούχα καθηγήτρια στη φιλοσοφική του Ρεθύμνου που είχε πάρει πρόσφατα το διδακτορικό της από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Μας ανέφερε λοιπόν το εξής περιστατικό:

Στην Οξφόρδη ήταν ένας Ινδός γιατρός που έκανε έρευνα πάνω σε νευρολογικές ασθένειας, πχ. αλτσχαϊμερ κλπ. Ο άνθρωπος είχε κάνει σοβαρή δουλειά με ελπιδοφόρα αποτελέσματα. Για να κάνει όμως την έρευνα του χρησιμοποιούσε ως πειραματόζωα πίθηκους. Και εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Ακτιβιστές σήκωσαν κίνημα με διαμαρτυρίες και πορείες, μέχρι που μπήκαν μια μέρα και του έσπασαν το εργαστήριο. Ο άνθρωπος δε μπορούσε να διανοηθεί γιατί συμβαίνει όλο αυτό. Του φαίνονταν εντελώς παράλογο.

Η κοπέλα που ήταν στην παρέα μας μας το ανέφερε αυτό σαν παράδειγμα του πόσο διαφορετικός είναι ο δυτικός πολιτισμός από τον ινδικό, τονίζοντας ότι ο Ινδός ερευνητής δεν μπορούσε να μπει καν "στην προβληματική της σκέψης του δυτικού πολιτισμού". Με άλλα λόγια ο προβληματισμός των ακτιβιστών εκφράζει το δυτικός πολιτισμό, η έλειψη προβληματισμού του ερευνητή εκφράζει τον Ινδικό (ή ανατολικό πολιτισμό αν το γενικεύσουμε).

Κάπου εκεί βγήκα από τα ρούχα μου και τη διέκοψα, λέγοντάς της να μεταφέρει τη συμπάθειά μου στον Ινδό ερευνητή αν τον ξαναδεί και να τον διαβεβαιώσει ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι στο δυτικό πολιτισμό που ενστερνίζονται απόλυτα τις απόψεις του. Υποστήριξα το προφανές, ότι στην όλη ιστορία ο ερευνητής ήταν ο φιλάνθρωπος, ενώ οι ακτιβιστές οι μισάνθρωποι κλπ. κλπ. Όλη αυτή την ώρα σκεφτόμουν, μα πως έχει πλαδαρεύσει έτσι ο δυτικός πολιτισμός; Αν αυτοί είναι οι άνθρωποι που είναι στην πρωτοπορία της δυτικής διανόησης σήμερα, τότε ούτε η διανόηση, ούτε ο πολιτισμός έχουν μέλλον στη δύση. Περασμένα μεγαλεία και διηγόντας τα να κλαις...

Η απογοήτευσή μου μετριάστηκε από τη σκέψη, πως αυτές οι αντιλήψεις είναι κυρίαρχες στους κύκλους των διανοούμενων μόνο, άντε και κάποιων ψευτο-αριστερών/αναρχικών φοιτητών που είναι αποκομμένοι από την κοινωνία, κλεισμένοι στο μικρόκοσμό τους. Το οριστικό χτύπημα στις κακές σκέψεις δόθηκε από τα πλούσια κρητικά εδέσματα που έφταναν στο τραπέζι μας...

ΥΓ. Το σουρεαλιστικό highlight του διήμερου, ήταν όταν διόρθωσα ένα απόφοιτο φιλολογίας (!), όταν είπε "εν τοις πραγμάτοις" αντί του σωστού "εν τοις πράγμασι", ενώ μια φίλη μαθηματικός μας κοιτούσε απορημένη.