"Κόμμα των πειρατών" - Πνευματικά δικαιώματα

Στην "Εποχή" διάβασα μια συνέντευξη του Κρίστιαν Ένγκστρεμ, προέδρου του "κόμματος των πειρατών" στη Σουηδία, που απέσπασε το 7,2% και μια έδρα στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Το κόμμα αυτό είναι μονοθεματικό, επιδιώκει το ελεύθερο "κατέβασμα" από το διαδίκτυο. Το περιεχόμενο αυτής της θέσης είναι πιο γενικό, αφορά γενικά τα πνευματικά δικαιώματα παντός είδους, π.χ. ζητούν την ελεύθερη φωτοτύπηση βιβλίων, δεδομένου ότι στη Σουηδία για κάθε φωτοτυπία που βγάζει κάποιος πληρώνει και ένα ποσό στην ένωση συγγραφέων. Κάπου πήρε τ' αυτί μου, ότι κινήσεις για τη θεσμοθέτηση τέτοιων μέτρων γίνονται και στην Ελλάδα από κάποια ένωση, τώρα συγγραφέων ή εκδοτών θα σας γελάσω.

Αν και οι τύποι είναι ότι νά 'ναι από πολιτικής απόψεως (θα ενταχθούν λέει ή στην ομάδα των "πράσινων" ή στων "φιλελεύθερων"), ανοίγουν ένα καθαρά προνομιακό θέμα για μας. Σαν συνέχεια και γενίκευση, ενός προηγούμενου post μου για τα επιστημονικά περιοδικά, είπα να αναδημοσιεύσω αυτή τη συνέντευξη για να τονίσω πόσο σημαντικό είναι το θέμα, αλλά και πόσο απήχηση βρίσκει ειδικά στη νεολαία.

Το θέμα αυτό είναι προνομιακό για μας, γιατί δίνει αφορμή για εκλαΐκευση της θεωρίας μας για τα εμπορεύματα και το ρόλο τους στην εμπορευματική παραγωγή, αλλά και για την αναχρονιστική της φύση. Είναι γνωστό από τη θεωρία μας ότι η γνώση διαφέρει από τα άλλα εμπορεύματα στο ότι αυτός που τη δίνει, δε τη χάνει. Αυτό δείχνει πως είναι φύσει αντίθετη από το καλούπι του εμπορεύματος που τις έχει φορέσει ο καπιταλισμός. Με την έλευση της "ψηφιακής εποχής" και του διαδικτύου, αυτή η σκέψη γενικεύεται σε κάθε τι που μπορεί να ψηφιοποιηθεί και να μεταφερθεί ηλεκτρονικά (με το λογισμικό πρώτο και καλύτερο). Το νέο στοιχείο είναι ότι δεν είναι (μόνο) το περιεχόμενο ενός τέτοιου είδους εμπορεύματος που το κάνει να ασφυκτυεί στο καλούπι του, αλλά (και) η μορφή του. Το λογισμικό βέβαια είναι το αποκορύφωμα, στο οποίο και το περιεχόμενο και η μορφή του το κάνουν ξένο προς τις εμπορευματικές σχέσεις.